Excursie in Houston

Hoewel we vandaag begonnen op de universiteit, waar we nog een spreker hadden. Vervolgens was het onze beurt om de simulatie in te gaan. Onze groep werd weer opgedeeld in twee delen en samen zouden we een ruimtemissie uit gaan voeren. De helft van de groep bleef in Mission Control, het nagemaakte controlecentrum van NASA, en de andere helft ging het ruimteschip in. Iedereen in beide groepen had zijn eigen rol in de missie. Ik was een doktor en ik deed onderzoek terwijl we in het ruimteschip waren. Dit deden we aan de hand van instructies, die we hadden in een boekje en onze computer, waarmee we konden communiceren met de doktoren (andere studenten in Mission Control). Voorbeelden van opdrachten waren bijvoorbeeld om een oogtest, een test voor kleurenblindheid en een test voor je reactiesnelheid. Je kon deze opdrachten niet uitvoeren zonder Mission Control, zo dat resulteerde in goed communicatie. Maar tijdens de trip konden er ook noodgevallen zijn en dan moesten we uitzoeken hoe we daarop moesten reageren. Wanneer we waren geland kwamen we het nagemaakte ruimteschip uit en wisselden we van rollen. De mensen van Mission Control gingen nu het ruimteschip in en wij werden het nieuwe Mission Control.

Daarna was het tijd om terug naar huis te gaan, waar we onder andere spelletjes hebben gedaan met onze gastfamilie.

 

Let’s get started y’all!

Vandaag konden echt beginnen. We hadden een hele dag op de universiteit (UHCL). (Vandaag kwamen we er pas echt achter hoe erg ze van airconditioning houden; bijna iedereen had het koud.) Hoe dan ook, vandaag begon het echte werk. Alle teams moesten een teampatch maken en een teamsong. Voor de teamsong moeten we de lyrics van een liedje uit het afgelopen jaar aanpassen aan het thema voor ons team. Hier zijn we vandaag al super ver mee gekomen 🙂

Ook konden we vandaag beginnen aan de opdracht, ontwerp een missie naar Mars. Gister hebben we al een paar dingen vastgesteld over de missie, vandaag hebben we het verder uitgewerkt. Ik zit in team groen dus houd ik mij bezig met de leefomgeving die wij gaan creëren op Mars (maar ik moet toegeven dat ik vooral met de teampatch bezig was).

 

Vandaag waren er ook weer gastsprekers. Beide gingen over mission control. Jason Kish (ik hoop dat je het zo spelt) is een OSO (Operation Support Officer). Dit houdt in dat hij samen met zijn team verantwoordelijk is voor de reparaties in/aan ISS. Ze kunnen niet gewoon reserveonderdelen de ruimte in sturen (dat zou te duur zijn en te lang duren), dus moeten ze creatief omgaan met de dingen die ze wel hebben.

De andere gastspreker, Fiona Turret, vertelde ons meer over de navigatie en besturing van het ISS; hoe ze de richting en de baan meten, hoe ze die eventueel aan kunnen passen etc.

Het was super leuk om te merken hoe gepassioneerd en gemotiveerd al de sprekers tot nu toe waren.

 

Na een lange dag op school was het natuurlijk tijd voor een relaxte activiteit. We gingen met alle host families Tex-Mex eten (Guacamole <3 ). Na afloop was er een soort van talentenshow, er werd gezongen, piano en gitaar gespeeld, verhalen verteld, en zo ging de avond al weer snel voorbij. Tot morgen!

Dag 3: Teamwork!

Vandaag was een erg spannende dag, want vandaag werd bekend gemaakt in welk team je de komende twee weken in verblijft. De spanning werd opgebouwd na de interviews van gisteren, maar Elsa en ik kwamen beiden in het team waar we in wilden. Elsa zit in het groene team, dat verantwoordelijk is voor de woonplaats op Mars en de leefomstandigheden van de astronauten. En ik zit in het blauwe team, dat verantwoordelijk is voor de verkenning van Mars, het ruimtepak en de Space Rover. Nadat de teams bekend waren gemaakt, leerden de teams elkaar beter kennen. Toen was het fototijd en moest iedereen één voor één op de foto en werden er allerlei groepsfoto’s gemaakt vanuit verschillende hoeken.

Zoals je in de titel van dit blog kan lezen ging het vandaag vooral over teambuilding. We kregen allerlei puzzels en uitdagingen waarin we met elkaar moesten samenwerken in verschillende manieren. Daarnaast bespraken we verschillende persoonlijkheden die er zijn binnen een team en hoe we het best kunnen samenwerken.

Vervolgens was het tijd voor lunch. Maar lunch is niet zoals in de Nederlands een boterhammetjes. Nee, het bestaat uit een sandwich en chips. Chips staat hier op het menu ‘s ochtends, ‘s midd

ags en ‘s avonds. Tijdens de lunch was er ook een spreker. Het was een man die werkt voor NASA en hij is verantwoordelijk voor het toiletsysteem en watersysteem op het ISS. Voor ons had hij allerlei ruimtevoedsel meegenomen en andere voorwerpen die ze gebruiken op het ISS, wat erg gaaf was!

Het laatste, wat we vandaag op de universiteit zouden doen, was discussiëren over verschillende voorwaardes van onze missies. We maakten beslissingen over of het een verkenningsmissie of kolonisatiemissie zal zijn. Over hoeveel crewmembers meegaan. En over waar op Mars gaan landen en veel andere vraagstukken. Zo proberen we de missie in een richting te krijgen, zodat het niet een totale chaos wordt.

Na de discussie werden we opgepikt door ons gastgezin om uiteten te gaan bij een restaurant, waar je typisch Amerikaans voedsel kon hebben. Het restaurant was precies zoals je het verwacht om te zijn. Zo zijn de small bekers net zo groot als de large bekers in Nederland.

‘s Avonds was het tijd voor de voetbalwedstrijd. De tegenstander was de NASAAll Stars. Ons werd verteld dat ze o ngeslagen waren en dat alleen als we goed zouden samenwerken we kunnen winnen. De wedstrijd begon en aan het eind van de eerste helft stonden we 4 – 1 achter. Maar wij hadden één voordeel! Wij waren namelijk met ongeveer 45 mensen en zij waren met ongeveer 15 mensen, zo zij werden allemaal moe in de hitte van Houston, terwijl wij constant wisselden. Wij kwamen terug en in de laatste paar minuten scoor ik het winnende doelpunt! Wanneer de wedstrijd is afgelopen breekt een feest uit van juichende mensen! Het was een zeer geslaagde avond!

Torben

De eerste echte dag, de interviews

Vandaag mochten we lekker uitslapen, maar alsnog werd ik om 4 uur ‘s nachts wakker (jetlag…).

Omdat we al zo vroeg op waren konden we nog even een rondje rijden door Houston. De ‘mascotte’ van dit gedeelte is de pelikaan. Je ziet er overal beelden van, een astronaut-pelikaan bij het space center, een pelikaan in pyjama bij een hotel en zo nog veel meer. Mensen of bedrijven kunnen er eentje aanschaffen, van de opbrengsten onderneemt de stad allerlei projecten om de stad verder te helpen, dus eigenlijk doneren ze soort van aan het goede doel.

We gingen daarna gezamenlijk lunchen bij een Italiaans restaurant, Villa Capri, met uitzicht over het meer. Dit was de eerste keer dat iedereen bij elkaar was en hebben we de teammentors en headteachers ontmoet. United Space School 2018 is officieël begonnen!

 

Maar toen kwam het spannendste gedeelte van de dag, de interviews. Het project wat we hier gaan uitvoeren bestaat uit verschillende aspecten. hiervoor worden we in teams ingedeelt.

De interviews zijn een soort sollicitatiegesprek voor een specifiek team. Ik werd geïnterviewd voor mijn favoriete team; team groen. Ze stelden vragen over je karakter, maar ook over specifieke aspecten van de opdracht. Ik was super zenuwachtig, maar ik hoop dat het goed ging. Morgen horen we in welk team we terecht zijn gekomen, dus het blijft nog even spannend.

 

In de avond was het weer tijd voor wat ontspanning, we gingen naar een kermis compleet met een achtbaan en een vrije val (terwijl het ongeveer 35℃ was). Morgen hebben we teambuilding en een voetbal wedstrijd, daar heb ik ook super veel zin in.

Het Italiaanse restaurant
De wiel op de kermis
De pelikaan in pyjama
De astronaut-pelikaan

De reis naar Houston

Gister (daarmee bedoel ik van 05:00 in Nederland tot 22:00 in Texas) hebben we gereisd van Enschede, via Schiphol, naar Houston. We kwamen er in het vliegtuig al gelijk achter waar ze hier wel van houden; airconditioning. Nadat we een hele vliegreis hebben zitten koukleumen, kwamen we aan met zo’n 40 ℃, dat was toen wel fijn. Vervolgens gingen we naar Chriss Butlers huis, waar we veel dan de medestudenten hebben ontmoet. We waren er maar eventjes, maar het was nu al gezellig!

 

Omdat mijn gastgezin een bruiloft had, kreeg ik eerst nog een rondleiding door Houston door iemand anders. Blijkbaar is het hier zo warm omdat er een soort stofstorm uit Afrika is overgewaaid. Ze vertelde ook veel over de problemen die ze hier hebben met overstromingen, dat heel veel huizen opnieuw gebouwd moeten worden omdat het hout beschimmeld raakt, maar dat ze tegenwoordig deze huizen op en soort van stelten worden gebouwd.

 

Het was heel indrukwekkend om te zien hoe weinig hoogteverschil er is tussen de wegen, huizen etc. en het water. Dan kan je je wel voorstellen dat het zo snel overstroomd.

 

Mijn gastgezin is super aardig, ik heb hier heerlijk geslapen, maar nu moet ik me klaar gaan maken voor het ontbijt.

Aangekomen in Houston

Op 22 Juli 2018 was het dan eindelijk zover. Vanaf Schiphol vertrok een vliegtuig op weg naar Houston met als passagiers onder andere Elsa en ik om daar twee geweldige weken te hebben. We vertrokken om ongeveer elf uur ‘s ochtends, dus we moesten al vroeg op het vliegveld zijn. Alle controles ging vrij soepel en voor we het wisten stonden we in de vertrekhal. Eén man van de douane vroeg nog aan ons: “Je mag toch niet alleen reizen als je nog niet zestien bent.” En ik antwoordde: “Jawel hoor. Hebben we uitgezocht.” Waarop het antwoord was: “Oke loop maar door!”

Na de tien uur lang durende vlucht kwamen we aan op George Bush International Airport, dat ten noorden van Houston zich bevind. Nadat we onze bagage hadden opgepikt, werden we opgevangen door één van de mentoren van UnitedSpaceSchool. We moesten even wachten op de mensen uit Isle of Man en de mensen uit India, want daarmee zouden we samen naar Criss gaan. Bij Criss werden namelijk alle mensen verzameld om vanaf daar door het gastgezin te worden opgehaald. Om bij Criss te komen moesten we dwars door Houston heen. Dit was een geweldige ervaring, want het is precies zoals je een Amerikaanse stad verwacht er uit te zien. Zo zijn er overal fastfoodrestaurants en rijden er de grootste auto’s rond. Vanaf de snelweg had je ook mooi uitzicht over Downtown en de suburbs. Criss woont in één van de suburbs ten zuiden van Houston vlakbij NASA. Bij Criss zal ik tevens de tweede week ook verblijven.

Daar aangekomen werden we overgoten door mensen die je wilden ontmoeten en niet veel later waren we als groep aan het poolen. We deden een aantal potjes totdat Jarrett en ik werden opgehaald door ons gastgezin en die ons naar hun huis brachten. Het zijn hele aardige mensen die het typische Amerikaanse leven leven. We kwamen aan bij het huis, dat een groot vrijstaand huis was.

We kregen een rondleiding door het huis en er werd ons een kamer toegedeeld. Daarna was het tijd om even uit te rusten in het zwembad. Hoewel niet veel later werd er een groot watergevecht gehouden met waterballonnen en waterpistolen. Als avondeten aten we hamburgers en hotdogs met chips, wat je je in Nederland natuurlijk niet kunt voorstellen. Vervolgens gingen we vroeg naar bed, want het was een erg lange vermoeiende dag geweest!

Torben

 

Laatste voorbereidingen

Morgen ga ik mijn tas inpakken, maar als ik terugkijk op alle voorbereiding heb ik toch het meeste al wel
gedaan. Het begon allemaal met een motivatiebrief en ‘sollicitatiegesprek’ (dat voelt al wel heel lang geleden), maar het begon pas echt met de eerste opdracht ‘Ontwerp de ruimte lanceerbasis van de toekomst’ en vervolgens ‘Ontwerp een concept voor een ruimtereis’, pfoe dat was wel even wat werk, maar ook erg leuk en leerzaam!

Daarna mochten we de teamopdrachten maken. Elk team rond een eigen thema. Vergeleken met de selectie opdrachten nog leuker en leerzamer! Zo ga je vol kennis, motivatie en zelfvertrouwen op weg naar de Verenigde Staten (22 juni al!).

Het is mijn eerste keer in Amerika en ik kan niet wachten om te verblijven in zo’n typisch Amerikaans huis, en Tex-Mex te eten, maar vooral om al mijn mede United Space School studenten te ontmoeten.

 

Op weg naar Houston

Drie kwart jaar geleden in het najaar van 2017 werd mij voor het eerst verteld over United Space School door Benno Berendsen, mijn natuurkundeleraar. Ik was meteen enthousiast. Deze zomer vliegen Elsa en ik naar Houston. Om daar te komen hebben wij door een aantal voorrondes moeten komen.

De eerste voorronde bestond uit het schrijven van een sollicitatiebrief in het Engels en daarna een gesprek. Zo werd een eerste selectie gemaakt wie mee mocht doen aan de schoolfinale. Zeven mensen werden geselecteerd en de opdracht voor de volgende ronde werd bekend gemaakt: “Ontwerp de lanceerbasis van de toekomst”

En zo begon ik te werken aan het project. Ik deed eerst een soort
vooronderzoek naar andere lanceerbases en nieuwe technieken. Beetje bij beetje kwam ik tot een ontwerp. Maar om mijn idee te bekrachtigen besloot ik ook om een maquette te bouwen. Tijdens de finale was het erg spannend, maar na overleg werd besloten om mij en Elsa door te laten naar de landelijke finale.

Ook daarvoor kregen we weer een opdracht: “Ontwerp een ruimtemissie” Net als de vorige opdracht was ook dit een zeer brede opdracht met vele mogelijkheden. Het was echter bij deze opdracht niet de bedoeling om het te presenteren, maar om een filmpje te maken waarin de missie werd uitgebeeld en uitgelegd.
Mijn doel werd om Europa, één van de manen van Jupiter, te verkennen. Hier is namelijk een grote kans op leven te vinden en door daar onderzoek te doen naar leven, kunnen we de rest van het universum beter onderzoeken. Het verkennen zou worden gedaan door een satelliet en een robot. Van deze robot had ik ook een prototype gebouwd met alle apparatuur die hij nodig zou hebben. In het filmpje op deze pagina kunnen jullie het resultaat bekijken.

De finale vond plaats op de Universiteit Twente, waar de geselecteerden van elke school bij elkaar kwamen om hun filmpje te tonen. Ik vond het erg leuk om al die verschillende filmpjes te zien, omdat iedereen zulke verschillende originele ideeën had. Nadat alle filmpjes waren bekeken, ging de jury in overleg en kozen ze van de finalisten een aantal die ze wilden bevragen. Eén voor één werden we ondervraagd over onze missie. Vervolgens gingen ze weer in overleg. Dit keer kwamen ze terug met twee enorme vliegtickets naar Houston met daarop de namen van de finalisten die naar Houston mochten. De spanning werd opgebouwd en het ticket van Elsa werd als eerst omgedraaid. Vervolgens werd ook mijn ticket omgedraaid. Het besef dat ik echt naar Houston mocht kwam pas toen ik volgende ochtend wakker werd.

Tijdens de twee weken in Houston zullen we verblijven in gastgezinnen. Ik zit met Jarrett, een Canadese jongen uit Calgary, bij het gastgezin ingedeeld. Met deze gastgezinnen zal je veel tijd doorbrengen en ik denk dat het erg gezellig gaat worden. Het ontdekken van de Amerikaanse cultuur en het meedraaien in het gastgezin en in de hele groep lijkt mij erg leuk en uitdagend. De komende weken zullen Elsa en ik regelmatig een blog posten, waarin we jullie zullen meenemen in ons avontuur!